Over trollen, duivels en boze tovenaars

Bijna was mijn hele leven afgenomen door de helse jaren die ik beleefde als kind. Bijna had de pijn en stress die mijn kinderlichaam heeft moeten doorstaan heel mijn leven verziekt en opgeslorpt. Als je dagdagelijks kritiek met de boterham wordt gevoed, wanneer je gedrild wordt als een soldaat, als er niets liefdevol tegen je gezegd wordt en nooit eens zacht met je wordt omgegaan....dan kan ik je vertellen dat het mijn gevoelige kinderhart in duizend stukken brak.

Als je van kleinsaf contact probeert te maken met je mama en papa. Een verbinding probeert te leggen, een brug.  En het enige dat je voelt is dat de overkant helemaal geen brug lijkt te willen, niets met je te maken wil hebben. Je aankijkt alsof je een besmettelijke ziekte bent die ze moeten uitroeien.  Of je wel welkom bent maar enkel en alleen om je te gebruiken als object om hun eindeloze frustraties op af te reageren, dan wordt je sprookjeswereld al heel vroeg een horrorfilm. En ik kan je vertellen dat als je daar vanaf je eerste levensjaren in terecht komt dat je dan niets van heel die film kan plaatsen. iedere minuut overspoelt je, als duizenden reuze tsunami's achter elkaar. je kan niet meer ademen, het enige dat je jaar na jaar en dag na dag voelt is een diepe vernietigende pijn, afwijzing, vernedering, gekleineerd worden,...en af en toe schrik je wakker en moet je naar school en later naar je werk alsof er niets gebeurt is....het leven gaat door niet waar. terwijl er diep in mijn al die jaren een kind onophoudelijk krijste "AAAAAAAH WAAAAAAAAAH  WAAAAAAAAAAAAH" zo ging het maar door en door en door....een onmenselijk geluid dat iedere cel van mijn lichaam beroerde....maar ik had nooit de tijd om er bij stil te staan, want er kwam al weer een tsunami aan waar ik me tevergeefs tegen moest trachten te wapenen,

Ik kon maar 1 ding denken, "ik moet hier weg". Ik kon zo mijn school niet afmaken. Ik werd er veroordeeld op mijn ongeconcentreerd zijn, zonder dat iemand in mijn rugzak keek, sterker nog, men deed alsof ik niets met me meedroeg. Je weg vinden op de arbeidsmarkt is ook al niet zo evident. Met een allergie aan macht kon ik geen hierarchie meer aan. Mijn lichaam blokkeerde en mijn respect voor "oversten" daalde met de dag, tot ik mezelf opsloot in een bunker en er slechts een leeg individu noodgedwongen verder werkte. Al die pijn dreef me na jaren lang zwerven van plek naar plek tot mijn bestemming .....anderen helpen te voorkomen om ook maar een klein deel te voelen van wat ik dagelijks voelde. Om anderen hun rugzak te zien waar iedereen voorbij keek, tot ze zelf ook beginnen denken dat de rugzak niet echt is. Maar lieve mensen hij is WEL echt.
Ik moest vechten voor een plek om de opleiding te beginnen, want ik had de vooropleiding niet. Kan je het geloven? Ik vecht om mij recht te houden vanaf ik rondkroop en zij maken een probleem over een stom overgewaardeerd stuk papier. Getekend door mensen die denken dat ze mogen beslissen over iemands toekomst omdat ze ook zo'n papier hebben. Ik moest mezelf vernederen om binnen te mogen, bedelen om te mogen zijn wie ik diep in mij altijd met me meedroeg maar die nooit gezien werd. Omdat er alleen plaats was voor kritiek. En weet je wat....ik was er nog dankbaar voor ook. Dankbaar dat ik eindelijk een kans kreeg in mijn leven. Terwijl ik voor die kans eerst over mijn buik door het slijk moest rollen omdat iemand dacht, het recht te hebben in mijn plaats te bepalen wat ik in mijn toekomst kon doen en niet kon doen.

Jaren werd ik opgegeten door een ontroostbare pijn in mij. Mijn hele lichaam huilde voor liefde, steun, begrip. Mijn hele zijn krijste "zie mij, ik besta echt". Ik voel tot op heden niets meer naar de vrouw die de rol in mijn leven kreeg als moeder. Maar nooit heeft beseft wat het betekent om deze rol te mogen vervullen in iemands leven. Later besefte ik pas dat ze niet kon. Het leek zo hard op niet willen, het leek zo hard op wegduwen en verraden worden. Maar nu besef ik dat ze zichzelf wegduwde. Zij duwde voor zichzelf de kans weg om mijn liefde te ervaren. Een liefde die puur en oprecht is omdat ze nooit verbonden is geweest. Tot op de dag van vandaag voelt het leeg om bij mijn moeder te zijn. Alleen heb ik nu met haar te doen. Ik vind het erg voor haar hoe ze zichzelf zo tekort heeft gedaan door zich zo laag in te schatten dat ze haar leven op die manier heeft geleefd....op een plek waarin ze zichzelf continu vernederde. En dat niet met een huilend maar een uitgestreken gezicht, alsof ze iets doet dat de normaalste zaak van de wereld is. Als een prostitué die het zo gewend is om zichzelf als een object te behandelen dat ze het doet alsof ze haar tanden poetst. Daar zat de liefde voor mijn moeder onder verstopt. Daar voel ik terug iets bij haar. Een diepe onmacht van een kind dat lijdzaam toeziet hoe de enige persoon in zijn leven zichzelf dagelijks vernederd en laat vernederen alsof ze niets waard is. Een pijn die nergens mee te vergelijken is. Als die persoon waar jij afhankelijk van bent zichzelf zo behandelt dan ben je werkelijk verloren. En dan kan je maar 1 ding doen.....wachten in de foltering van al die gruwelijke beelden en geluiden tot je groot genoeg bent om de verantwoordelijkheid te dragen over jezelf. En deze nooit of nooit nog los te laten.

Door mijn ervaring leerde ik dat trollen, boze heksen en tovenaars niet bestaan. Er bestaan enkel mensen met onmacht en pijn. Die niet kunnen zijn wat jij zo hard van ze nodig hebt. En dan hebben zij acceptatie nodig. Hoe hard dat ook is.... want je dient je eigen noden en behoeften opzij te zetten. Maar weet je....je krijgt er je leven voor terug. De onmacht van mijn ouders nam meer dan mijn jeugd af....ze nam ook een stuk van mijn volwassen leven af....omdat ik ze al die tijd niet aankon. Ik kon het niet aan om het allemaal alleen te moeten doen. Vandaag zie ik nog altijd op het emotieloze gezicht van mijn moeder, die nog steeds overtuigd lijkt van dat er niets ergs gebeurd is in mijn jeugd. En dat wat zij deed met zichzelf ok was. Ik probeer contact te onderhouden, al moet dat met een afstand om mezelf en mijn dochter te beschermen voor haar kilte en onachtzaamheid. Maar al is het alleen al om me op de wereld te zetten, ik ben haar dankbaar. Dankbaar dat ik leef en dat ik van deze onmenselijke pijnen mijn talent heb kunnen maken. Dankbaar dat al die tijd dat ik rekende op mijn ouders mijn rug keerde naar God, de enige bron die er altijd is met 100% pure liefde. Dankzij God kan ik accepteren dat mijn ouders niet konden doen wat hun rol van hen vroeg. Want ook al kunnen zij het niet....ik krijg alles wat ik ooit gemist heb terug van God....En ik dank iedereen die een rol speelde in mijn bekering zodat ik God kon erkennen.

In plaats van een groot blad te nemen en daar op te schrijven welke mensen mij onrecht aandeden, heb ik nu een groot blad voor mij liggen waar ik op schrijf wat ik kan verbeteren aan mijzelf. Ongeacht hoeveel ik ook heb geleden en ongeacht wat mij nu de dag nog overkomt. Onvoorwaardelijke liefde....wat is er een mooier doel.

Geloof in de zachtste versie van jezelf, want als je die wegduwt, dan duw je het leven zelf weg en wordt je een robot. Die even rondloopt op de aarde en dan terug opgaat in de aarde. Zonder ooit betekenis te hebben gehad. Zorg dat je geboorte iets vertegenwoordigt. Zorgt dat jouw tijd hier op aarde een tijd is waarin je jezelf trots hebt gemaakt en of je partner en kinderen. Een tijd waarin je liefde hebt beleeft in al haar facetten. Een tijd waarin zachtheid en vredelievendheid centraal stond.

Love will find a way!

Brieven aan de kleine prinses...16 mei 2015

Lieve schat wat bewonder ik jou. hoe je praat met ons vanuit de buik op jouw manier. De ene keer zo vredig en rustig, de andere keer vol liefde en kracht. Ik zie jou graag lieve schat. Je doet mijn hart ademen en mijn ziel leven. Ik huil soms wanneer ik je voel...van geluk en ontroering. Van hoe onwerkelijk mooi jij bent. Je bewegen, je slapen, de eerste glimpen van jou...alles aan jou is zo vol betekenis. Hoewel ik jou nooit kan geven wat jij verdient...is er niets dat ik liever wil dan jouw hartje gelukkig houden en maken, je hoofdje bewust, zodat je altijd ten volle kan beleven hoe graag ik jou zie en hoe bijzonder jij bent. Bedankt lieve schat dat jij bij ons komt wonen en ons leven nog mooier wil maken. Vereerd door je bezoekje wacht ik rustig af...en geniet ik alvast ten volle van het uitkijken naar jou eerste contact met de wereld. Een wereld die groot is en een beetje eng. Maar ook heel mooi en leerrijk. Een wereld waarin we elkaars gids zijn. Jij in de spirituele wereld...ik in de mensenwereld. Jouw mama is een heel bijzondere vrouw...zo lief en zacht. We gaan lief voor haar zijn en ook voor elkaar. Zodat we het contact met de gevoelswereld nooit verliezen. Een wereld die altijd onze thuis blijft...wat er ook gebeurt. Ik hou van jou kleine lieve schat. Ik ga echt mijn best doen voor jou om de papa te zijn die je verdient. Bedankt dat je bij ons wil zijn....xjes van je papa.

...U...

Wanneer dagen vestrijken die eenzaam en koud lijken word ik bang. Bang van de vragen waarom hoevaak hoelang. Wanneer mensen me voorbij lopen, wanneer ze hun frustraties uiten voel ik pijn. Pijn die ik probeer te verdragen, ok het leven is geen sprookje, maar ik was nog zo klein en het was zo zwaar, zovele uren, zovele dagen, zo lang. Wanneer iets zonnig voelt geniet ik met volle teugen, bang dat men het terug van me afnam. Het besef van de harde waarheid en de leugen...die niet stopte en steeds terugkwam.  Toen werd ik mij bewust van uw bestaan en daarmee ook met dat van mij. Hoe u met me meeliep...onzichtbaar maar steeds trouw aan mij zij. Ik leerde u kennen, de inhoud achter uw naam. Het besef dat u nooit kan falen of weg zal gaan. U weerhield mij niet van pijn en liet hen gewoon begaan. Daardoor besef ik nu de rede van mijn bestaan. U liet me vallen en in plaats van mij op te vangen gaf u me telkens twee keer zoveel liefde. U liet ze mij verwaarlozen, maar u ontfermde zich over mij. Al ben je onzichtbaar...niets of niemand is meer dichtbij. Ik lijk verwaarloosd maar door u ben ik spiritueel verwend. Zo verdwaald en opzoek naar liefde, terwijl ik u altijd heb gekend. Bedankt mijn Heer, bedankt dat u er steeds voor mij bent.

Brieven aan ons wondertje 1 mei 2015

Lieve dochter, zelfs dat klinkt afstandelijk wanneer ik je hartje hoor kloppen en plots een handje zie verschijnen op de echografie. Een handje dat het leven wil grijpen, een handje dat mijn hand voor altijd van betekenis zal veranderen. Een piepklein handje dat de macht heeft mij te doen daveren en trillen. Lieve schat hoe kan ik ooit voor jou zijn wat je verdient, terwijl je mij nu al van uit mama’s coconnetje overdondert. Wat ben je prachtig, woorden schieten te kort, ik sta steeds weer bij de Gynecologe met verstomming geslagen… Altijd heb ik op alles een antwoord maar voor jou heb ik geen antwoord…ik kan niet meer in woorden denken. Ik kan alleen nog voelen…jaren zoek ik naar de weg om terug in mijn mooiste en puurste liefde terecht te komen. Jaren zoek ik een manier om de beste versie van mezelf te zijn. Ik wist niet eens wat dat was… dat kleine handje, je oogjes, je oortjes, die kleine haartjes, dat lieve neusje van jou…alles aan jou herinnert mij aan de ware schoonheid van het leven. Hoe kan dat toch…hoe kan je toch zo mooi zijn. Bedankt voor wie je bent en voor je bestaan. Bedankt voor alle onbetaalbare cadeau’s die je schenkt lieve schat. Bedankt voor het cadeau dat jezelf bent.

Consum-'eren'

Vandaag kwam ik tot de vaststelling dat ik me vaak geconsumeerd voel, een gevoel dat heel veel mensen zullen herkennen, want we consumeren elkaar voortdurend en dat moet stoppen! Ik vraag jullie om mij te zien als een krat met flessen melk. De melk is mijn liefde, mijn energie, mijn tijd. Jullie vinden mij in de winkel en nergens staat er dat je verplicht bent de melk mee te nemen naar huis. Wanneer jullie dat wel doen, wil ik dat jullie rekening houden met het feit dat deze melk kostbaar is. En dat elke slok die je neemt van onbetaalbare waarde is. Word je blij van de smaak van melk, doet het iets apart met je en beleef je iedere slok bewust dan vind ik het een eer door jou gedronken te worden, want jij weet me de betekenis te geven die ik verdien. Maar ga je me meenemen uit gewoonte, me leegdrinken, platdrukken, weggooien en vervangen zonder te beseffen of je melk wel echt lekker vindt, blijf dan van mij af! Laat mij dan staan voor hij of zij die echt gelukkig van melk wordt, die intens kan genieten van de smaak, die soms van diep uit het hart echt verlangt naar nog een slok. Want die weet mij naar waarde te schatten. Diegene die ziet dat elke druppel die gedronken wordt, verdient verwelkomt te worden door een welkomstcomité, in zachtheid en in liefde, in rust en in nederigheid. Ik ben dus niet zomaar om te consumeren, het is niet omdat ik in een grote krat wordt verkocht dat je mij mag verspillen. Waardeer mij of laat mij staan voor hij of zij die iedere druppel energie, liefde, melk ten volle naar waarde kan schatten. Waardeer je mij niet en loop door tot je een krat vindt die je wel weet te waarderen. Zodat we allebei onszelf kunnen blijven respecteren.

De diepere dimensie van eenzaamheid

Als jij zegt eenzaam, wat bedoel je dan precies? Ik ben bij het denken aan het woord zelfs bang om opnieuw een stroomstoot te krijgen...me opnieuw alleen te voelen als we beginnen praten over het zelfde onderwerp, dat ik weer moet ervaren hoe anders ik ben. Hoe alleen ik sta in wat ik voel?
Eenzaam is voor mij een verscheurende kilte over je gehele ruggengraat, een kilte die vriezende pijnlijke koude die heel je lichaam doorkruist...en doorjaagt tot je bevroren van de koude achterblijft....zelfs je adem dreigt te bevriezen nog voor je hem hebt uitgeblazen. Je gehele innerlijke onderkoeld.
Eenzaam is alleen staan in een leegte, verlaten zijn als een versleten vod maar eerst uitgewrongen is. Die af en toe betekenis krijgt door de vuiligheid die ze over zich heen krijgt, functioneel geconsumeerd, vernederd en gekleineerd. Of gewoon een rug gezien die zich op een onbereikbare afstand zette en nooit nog omkeek, alsof je niet bestaat.
Eenzaamheid is ook alleen staan in een leven vol met mensen. Want al wat je ziet is verschillen. En zie je eens een gelijkenis dan is dat van korte duur, tot je die muur tegenkomt. Je zoekt angstvallig een deur "asjeblief, laat hier een deur zijn, laat me verder gaan, asjeblief, het voelt zo goed....kon ik de tijd maar een paar woorden terugdraaien, voor de pijn me terug besloop. Alsof je groen bent ofzo...en er totaal onbegrijpelijk uitziet. En weet je wat het erger maakt? Wanneer je er vanbuiten wel uitziet zoals anderen, want dan krijg je steeds die hoop en die vriendelijke gezichten die veranderen in vraagtekens en valkuilen die je terugbrengen naar start...het eeuwige spel.
Eenzaam is voor mij wanneer ze je zelfs de eenzaamheid niet gunnen? Als ze dat nog lijken te zien als luxe en je ruimte binnentreden alsof ze van hen is. Hoe eenzaam is het als ze als wilde verhongerde beesten alles van je afnemen, je veroordelen voor elke stap je zet, voor alles wat je vast neemt en alles wat je doet. Eenzaamheid is voor mij bij elke ontmoeting ervaren dat ze je niet begrijpen, ze doen alsof ze luisteren terwijl jij je vanbinnen onbegrepen voelt. Je ziet hun ogen en hun glimlach maar je voelt vanbinnen een flatline...een pijnlijke kloof. En je weet wanneer ik nu doorga gaat een volgende ontmoeting nooit meer hetzelfde zijn.

Eenzaamheid is wanneer je in een zwart gat naar beneden lijkt te vallen, af en toe de kant eens raakt, of heel even blijft liggen en nog voor je het goed en wel beseft terug duizenden meters naar beneden stort. Eenzaamheid is alsof je in een onzichtbare fles leeft en je praat maar niemand lijkt je taal te verstaan. Tenzij jij hun taal spreekt....maar wat met jou taal?
Langzaam maar zeker verlies je grip, bang om je nog open te stellen, bang om nog te proberen....want eenzaamheid wordt gewenning maar de pijn die daar me gepaard gaat is innerlijk een levenslange foltering. Elke ontmoeting kan een zweepslag zijn die je terugflitst naar dat zwarte gat waar je een balletje bent in een flipperkast. Maar dan 1 dat geen punten scoort.

Eenzaamheid is ook een enorm gewicht, alsof de lucht rondom je plots veranderd in één gigantische betonnen blok. En de zon op 100 graden brand vlak boven je hoofd. je krijgt geen lucht...je stikt en elke ochtend besef je..."zucht" "weer van het begin af, red ik ook deze dag?" Eenzaamheid is wanneer je niemand kan vertellen over dat gewicht op je schouders en je moet doen alsof dat alles goed met je gaat. Eenzaamheid is wanneer al je organen van elkaar los lijken staan, je wordt leeg vanbinnen en verdoofd je gevoel omdat de pijn zo ondraaglijk is. je kan niet meer helder denken, je weet niets nog zeker, je loopt heen en weer, neemt iets op legt het weer neer....je tracht te watertrappelen tot je wegzinkt naar de bodem waar je hoopt rust te vinden. Als daar de vissen niet aan je komen knabbelen of iemand je komt opduiken. Eenzaamheid is ....wanneer de enige plek die je verleidelijk en rustig lijkt, de nooduitgang, er gewoon niet meer zijn. Eindelijk terug een eenheid met de natuur...wat zo onmogelijk leek in de materiele consumptiemaatschappij waar iedereen het te druk heeft om echt naar je te kijken en echt naar je te luisteren, er echt voor je te zijn.

Eenzaamheid zit in van die kleine dingen die zo ver af lijken te staan, je lichaam wordt langzaam levensloos. Ze zeggen dan je moet van jezelf leren houden....dan denk ik..."WAT!? Moet ik ook dat alleen doen? Waar is die nood uitgang. Hoe eenzaam zou het zijn als dat de waarheid was? Ik heb altijd van mezelf gehouden, maar weet je wat het probleem was? Ik was de enige... Zonder verwijt naar al die mensen die dit lief voor me ontkenden, ze hadden stuk voor stuk hele mooie woorden maar oh zo weinig tijd. Eenzaam dus....want alles is belangrijker dan mij. Oh juist, nee ik zie het te zwart...maar wat was mijn plaats ook al weer op je prioriteitenlijst?

Ach...eenzaamheid...wie zal het ooit echt snappen, wie zal er ooit echt zijn voor een ander, wie ziet de waarde van de ziel en blijft de gelofte trouw. Wie trekt zijn/haar schouder niet weg omdat ze weten dat elke val fataal kan zijn. Wie heeft er nog de "tijd" voor echte diepe eenzaamheid.

Angst kent vele dimensies

Hoeveel woorden we duizenden malen gebruiken, zonder te tonen waar het in werkelijkheid over gaat. Ik zeg ik was bang, maar ik vertel niet hoe mijn lichaam bleek uitsloeg, hoe mijn keel zich dichtneep, hoe de zuurstof langzaam maar zeker uit mijn hersenen liep. Ik vertel hoe mijn lichaam huiverde, maar ik vertel niet dat het gaat om elke vezel van mijn lichaam. Ik vertel niet dat alles wat er leeft in mij verstijft en elke cel in mijn lichaam gilt en krijst als een baby die mishandelt wordt. Ik vertel hoe bang ik was, maar ik vertel niet hoe donker het dan wordt om mij heen, dat ik me er in voel verdrinken heel klein en zo alleen.

Zovele gedaantes kunnen om de angst heen. Alsof angst een kast vol kostuums heeft en zovele manieren om zich te laten zien. Soms heel subtiel op de achtergrond, soms heersend, dominerend, tiranniek en alles verslindend. Soms alsof het alles rondom je kapot slaat, alsof er stenen door de ramen vliegen en je huis davert, de cement uit de muren naar beneden dwarrelt. Alsof er vliegtuigen vlak boven je hoofd vliegen en overal bommen neer laten vallen...overal explosies, je ziet mensen en kinderen heen en weervliegen in stukken uit elkaar, je ziet het bloed heen en weer spatten, je trilt van angst, bevend in een hoekje, je krijst inwendig maar vanbuiten hou je je stil. Je lichaam dreigt het te begeven, door die chaos van gevoelens te beleven.

Hoeveel woorden we duizenden malen gebruiken zonder te vertellen waar het echt over gaat. Bang om uitgelachen te worden, bang dat iemand zal zeggen dat dit toch niet echt is en dat je te veel films ziet. Terwijl jij innerlijk wel degelijk dit reel hebt ondergaan, en weet je wat nog erger is dan dit alles dagelijks mee te maken? Dit alles ALLEEN moeten doen.

Hoe is het voor iemand...wanneer je zegt ik ben zo bang en ze antwoorden je ach het gaat wel beter worden, het gaat voorbij, volhouden, sterk zijn. Terwijl jij zocht naar veiligheid bij de ander...terwijl je zachtjes aftastte of die wel echt zal luisteren en veilig genoeg is om je hele verhaal, de volle 100% met te delen. Maar na 5 a 10% word je de mond al gesnoerd, als je daar al zo'n reactie op krijgt. Heeft het dan wel zin om te beginnen vertellen hoe ik me voel als een kind dat levend wordt gekookt, dat aan kettingen wordt opgehangen en gemarteld en vernederd? Ook al is het niet dat wat feitelijk gebeurde....alleen al dit gevoel krijgen zegt iets over de impact van het gebeuren. Maar aan wie kunnen we dit kwijt? Wie laat ons vertellen, wie wil er steeds meer weten, wie zal ons onderweg doorheen het zwarte eindeloze gat niet achterlaten, of vergeten.

Heeft het zin om te vertellen hoe het voelt hoe elk bot in mijn lichaam werd gebroken, hoe mijn ogen werden doorprikt met priemen en geweld. Hoe je levend wordt begraven, wordt verdronken en gekraakt? Wat zal het vandaag weer worden als reactie? Krijg ik de rationele minimaliserende preek of word mijn kwetsbaarheid die ik toon ongevraagd verward met zwakte en denkt men dat dit een vrijgeleide is om me te beginnen pamperen om zichzelf betekenis te geven? Denk je echt dat ik je ongevraagd advies nodig heb wanneer ik mijn kwetsbaarheid laat zien? Ik ben nergens in mijn hele lichaam sterker dan daar waar ik het meest gekwetst ben...blijf uit die zuivere plek uit met je alterego's, toon me je ziel en verbind. Of ga je eigen weg en laat mij...rustig genieten van alle emoties die mij verdoofden en nu terug trachten te reanimeren.