Slaven van de tijd

Slaven van de tijd, tot onze grootste spijt. Spijt die komt wanneer de tijd omgetoverd wordt tot  de klok van de misviering voor een dierbare die niet meer is. Spijt en gevoelens die er pas uitkomen op een begrafenis.   Zoveel puurheid op zo’n dag…dan pas voelt iedereen de menselijkheid opslag.
We hebben geen tijd, we zijn te druk in de weer. Om onze dierbaren te uiten wat we voor hen voelen.  Bezorgdheid, graag zien, geven om …, woorden van de taal der liefde… toch is het de taal van stress die we verkiezen. Alles behalve puur en oprecht zeggen “ik zie jou zo graag, ik ben bezorgd om jou te verliezen”.

In een haast lopen we elkaar voorbij, stellen we de dingen uit voor LATER, altijd maar LATER. DRUK, altijd te DRUK. Geen tijd nemen om te voelen, geen tijd voor rust, geen tijd voor geluk.

Die diepere gevoelens, die mooie liefde wordt vertaald tot alle kwetsbaarheid eruit gefilterd is, dan pas is het veilig voor ons om ze naar buiten te laten. Want het is toch zo bedreigend om te zeggen dat je blij bent dat iemand er is, het is toch zo eng om te zeggen dat je iemand graag ziet en diens aanwezigheid jouw bestaan betekenis geeft. We leiden toch zo aan gezichtsverlies wanneer we even “melig” zijn, een briefje leggen, een ontbijtje op bed, een knuffeltje vol overgave. Het voelt toch zo “fake” wanneer we zeggen dat een streling ons deugd doet tot in het diepste van onze ziel.  Maar nooit zijn we meer fake dan wanneer we ontkennen dat ons hart vol van deze pure liefde is. En we schieten te kort, elke dag wanneer we die niet uiten aan de bestemmeling.  

“Romantiek is allemaal zever, gevoelens zijn zwakte, dat haalt niet uit”. Maakt een gevoelloos leven  het dan beter? Maakt een leven waarin we koud en afstandelijk met elkaar omgaan het echt aangenamer? Of moeten wij terug de taal van liefde leren spreken tegen elkaar. Moeten wij dieper afzakken tot de kernkamer van onze ziel…waar we op ons mooist en op ons kwetsbaarst zijn.

Tijd maakt ons kapot, kwetsbaarheid kan ons redden… Kwali-tijd & Liefde voor allen.

Zoeken naar geluk

De zoektocht naar geluk vindt al vele jaren plaats en treft tot op vandaag nog steeds geen doel. Zoeken naar iets ontastbaars het is een vreemde zaak, geluk is meer een gevoel. We zoeken zonder te weten wat het precies is, we proberen wanhopig uit, hoe harder we proberen des te eerder gaat het mis. We worden topsporter, zakenman, stampen bedrijven uit de grond en bouwen ze op als paleizen oh zo groot. Maar wat nemen we mee van al die roem, van al dat succes, het geld, de macht, wat nemen we mee in onze dood?

We sporten of werken op de lange duur zo hard dat we onze dierbaren voorbij vliegen in een vaart, wat blijft er nog over van de liefde voor je familie, voor je partner, voor je kinderen, wat zijn zij nog waard? Ook mensen met minder kansen voor topsport of een loopbaan slagen de bal vaak mis, niet presteren maar overleven is daar wat het meest belangrijk is. Het is natuurlijk moeilijk zonder geld of kansen om je heen, geld maakt niet gelukkig maar zonder eten blijf je niet op de been.

Ze hebben een heel ander leven en zouden alles doen om het leven van een presteerder zonder prestaties te kunnen leven. Ze zouden hebben wat ze nooit hebben gehad en zouden er net daarom meer om geven. Misschien zijn zij wel gelukkig met een leven waar de topsporter of zakenman geen vrede mee nemen kan.  We lijken altijd meer te willen, wat is toch ons probleem, waar zijn wij toch zo bang van..?

Leven met OCD

4 keer het licht, 4 keer de deur ik zit gevangen in de OCD sleur,

1,2,3,4 zo tel ik alles wat ik doe. Om rust te ervaren maar het maakt me zo moe

Hangt het wel recht, zit het wel goed? Is het perfect? Is het zoals het moet?

Zo bewaak ik mijn hele dag, geen tijd voor fun of voor een lach.

Ik kom binnen, ik ga buiten, ik kom binnen ik ga buiten, zo loop ik over en weer

De stem in men hoofd manipuleert me, hoe hard ik ook weg wil ze heeft me iedere keer

“wil je dat ik je bescherm of niet? Doe dan wat ik je zeg”

Zo domineerde de stem heel men jeugd, luisterde ik één keer niet, dan had ik pech

Kraan open, kraan toe, kraan open, kraan toe, licht aan, licht uit, licht aan licht uit. Tot ik me terug goed voelde. De stem van een beul maar ik wist dat ze het goed bedoelde.

Handen wassen, en opnieuw en nog eens water en nog eens zeep en nog eens en nog eens en nog eens een dag gevuld met taken. Als moeder iets aanraakte dan was het mijn manier om me te reinigen, om me te weren wanneer ze mij wilden kraken. Haar handen waren besmet omdat ze mij er alleen maar met kon pijnigen.

De strijd tegen een stem waarvan ik niet kon winnen. Een hele dag alles tellen overal regeltjes volgen, voor een gezonde geest is er niet aan te beginnen. Toch was het voor mij m’n redding, mijn denkbeeldige controle in een huis waar er nooit controle zou zijn. Ach...door al die gekke regeltjes vergat ik tenminste die innerlijke alles vernietigende pijn.

Ik heb een droom

Ik heb een droom, een droom dat ik er even mag zijn. Een droom om even te mogen bestaan zonder pijn. Ik heb een droom, dat één iemand buiten mezelf me belangrijk vindt. Iemand om de kwetsbaarheid mee te delen, iemand waarmee het echte leven begint.

Liefde voor jezelf, het is een cruciaal begin, maar zonder iemand die jou speciaal vindt, heeft het weinig zin. Ik heb een droom, om liefde te delen, kwetsbaar als een kind en breekbaar als glas, een droom die twee zielen verbindt, een droom die voor altijd was.

De berggids

Vernietigd, pijn gedaan, vernederd, liefde werd afgepakt

Verlaten, weggeduwd, afgedankt, zo veel gevoelens en toch had niemand het in de gaten.

Gepest door men eigen ouders, onbewust maar toch zo pijnlijk. Warmte is voor mij zo onwaarschijnlijk

Zoveel dingen meegemaakt, maar niets doet zo zeer dan mijn leeggelaten hart dat door niemand werd aangeraakt.

De eenzaamheid, die diepte van een pijnlijk dal. De eeuwige strijd om er niet in te verdwijnen,

De top was een droom, wanneer zou die storm stoppen, waarom bleef er steeds meer druk verschijnen.

Nog zo klein en al zo klimmen, zo vechten om me aan die berg vast te klampen, de enige houvast die ik had. Toch voelde ik dat dit mij zou helpen op mijn levenspad.

Nu ben ik de onbevreesde berggids, nu leer ik anderen klimmen in het gebied dat ik zo goed ken. Alle dalen en nu ook de hoogtes waar ik nimmer bang voor ben. 

De plek waar ik woon

Ik woon in een droom, een droom van mij. Het is mijn coconnetje, niemand kan erbij.

Ik woon in een droom, ver weg van hier. Een wereld zonder zorgen, enkel plezier.

Wordt het me te veel,  keer ik weer terug naar daar. De plek waar ik woon zonder gevaar.

Veilig en geborgen met al waar ik van geniet. Een plek waar ik mezelf kan zijn en niemand me ziet

De plek waar ik woon daar hangt zo’n heerlijke rust, Alles wat ik me wensen kan, beleef ik er bewust

De plek waar ik woon, daar hoef ik niet sterk te zijn.  Mijn hart is daar vrij van verdriet en van pijn.

Een plek helemaal zoals ik ze wil, zonder bezwaar, Zonder iets van me te vragen staat ze voor mij klaar. Geen verwachting of een wekker naast mijn bed, steeds kan ik zelf kiezen, niets dat mij van mijn rust belet.

De plek waar ik woon daar is tijd voor mijn ziel en tijd voor mijn noden, toch is ze mij destijds onvoorwaardelijk geboden. Die fantastische plek daar kwam ik zomaar terecht, na zoveel jaar van een intens gevecht. De plek waar ik woon, ontstaan uit pijn en uit diepe wonden, maar wat een geschenk dat ik in mezelf heb gevonden.

Eindigheid van het leven

 

Op een dag wordt verjaren ouder worden, dan is het niet meer leuk, Op een dag denken we aan de tijd die ons nog rest, in ons gezicht hier en daar een kreuk.  Geconfronteerd met het leven dat niet voor eeuwig duren zal. Hoe hoog we ook vliegen ooit komt de vrije val.

Mochten we eeuwig jong blijven, mocht het ouder worden niet bestaan,

zouden alle bijzonderste momenten zomaar verloren gaan.

Net de eindigheid van het leven maakt een moment bijzonder, maakt het speciaal. Een moment uniek en exclusief dat je nooit meer zal vergeten ook al wordt het leven je fataal.

In een eeuwig leven zouden wij minder verlangen, minder angst hebben om iemand dierbaar te verliezen. We zouden in plaats van wat bij ons is te koesteren, gewoon steeds meer gaan kiezen. Hoe kunnen we ten volle waarderen wat er altijd is. Hoe kan ik naar iemand verlangen die ik nooit of nooit mis. Hoe kan een tijd bijzonder zijn als tijd nooit meer voorbij zal gaan. Hoe kunnen we nog bang zijn om iemand te verliezen als hij of zij voor altijd zal bestaan. In een leven dat eeuwig duurt valt ons hart zo goed als stil, want in een leven dat eeuwig duurt is er niets dat ik nog dringend wil. Al de mooie woorden die we kennen: genieten, verwennen, liefde, vriendschap, noem maar op, ze zouden hun diepere betekenis verliezen zonder een definitieve stop.

In een oneindig leven is er geen plaats meer voor iets impulsief of iets spontaan. De eindigheid van het leven geeft waarde aan onze dierbaren, aan onze momenten en aan ons bestaan. Door ouder te worden, beseffen we jaar na jaar hoe belangrijk het is om het beste uit elke nieuwe dag te halen. Volop te genieten van onze dierbaren, ons hart te volgen, te leven volgens onze idealen.