De spirituele wereld

Jouw aanrakingen zijn het voelen van een droomwereld, alsof ik tussen de blaadjes ga liggen of languit op het gras. Een streling, je hand die me een gevoel geeft waarvan ik hoop dat het voor altijd was. Door jouw ogen zie ik die wereld, een wereld die ik zo hard mis. Het onbevangen, ongedwongen kind dat zelfs wanneer ik het niet voel, er hoe dan ook altijd is.

Men vernielde deze wereld voor mij, rust, warmte, zorgzaamheid, veiligheid, waren er niet bij.  Alleen jouw aanrakingen, jouw woorden en jouw ogen voeren me terug naar die plek. De woorden “ik kan niet zonder jou”, zijn dan ook niet zo gek. Deze wereld is mijn leven, deze wereld werd voor de ogen van een kind vernield, geen lachje kon er nog af, ik vluchtte in pure ernst en hardheid zodat ik dit pijnlijke tafereel verliet. Na lang afdwalen van mijn thuis, ver weg van wat het kind ooit zag, was één blik in jouw ogen genoeg om te zien hoe mijn ziel daar nog lag. Ik zag de schoonheid terug die ik zo lang vergeten was. Ja het allermooiste verhaal werd daar verfilmd, dat is wat ik in jouw ogen las. Dicht bij jou zijn voelt als de vrije natuur, een bloemenveld, een regenboog, een sterrenhemel, een meer om aan te rusten. We dreven zo ver weg, de momenten dat we kusten. Als ik de zachte klanken van jouw stem hoor fluisteren dan streelt dat mijn oren en wiegt dat mijn ziel in slaap. Daarom lieve schat kan jij nooit vallen zonder dat ik jou terug opraap.

**Ken Heylen**

 

Eerbied en zorgzaamheid

Een mooi vergeten woord met wortels diep in de ziel, waar onze menselijkheid in volle bloei staat. In alle puurheid en oprechtheid. Eerbied, het koesteren van dat wat van waarde is voor ons, dit op zo’n manier dat in elk woord en in elke aanraking ons respect voelbaar is tot in het diepst van het hart.

Eerbied, een woord dat niets aan toeval overlaat. In alle sereniteit en nederigheid iemand een tas thee schenken. Het tedere en zachte strelen van die ene persoon die zo bijzonder voor je is dat je er in volle toewijding je leven mee wil delen. Het liefhebben van elk stukje lichaam, niet gedreven door lust maar gedreven door respect en bewondering. Niet gedreven door hebzucht en status, maar gedreven door diepgewortelde liefde en een ongezien respect voor de kostbaarheid van de ander.

Eerbied, in elke kus, in elk woord en in elke aanraking. Een spiritueel contact dat je wegdrijft ver weg van de realiteit tot in een droomwereld die wel degelijk echt bestaat. Hoe diep het je kan raken hoe het zou zijn om zo behandelt te worden, met alle zorg, warmte en liefde die je verdient. Iemand die je broosheid en kwetsbaarheid ten volle begrijpt en respecteert…zo ongelofelijk mooi, zo ontroerend en zo puur. Ik wens ieder mens op aarde iemand toe die je zo zorgzaam kan behandelen met zoveel respect dat je in elke vezel van je lichaam leven voelt. En je volledige hart gloeit van liefde en innerlijke rust. Gewoon omdat je dat waard bent.

**Ken Heylen**

Het vertaalprogramma

                                                        Your only duty is the one to your heart

                                                       

Ken jij nog de woorden die je diep in je ziel voelt? Geraak jij nog tot die pure onvervalste versie van wat je wil zeggen tegen anderen? Of ga je bewust of onbewust vertalen wat je ziel wil vertellen?Uit jij je in volledige kwetsbaarheid, kan jij nog voelen wat je tot in de diepste vezels van je hart voelt? Krijg je die woorden zo naar buiten? Of zoek je een “veilige”, koudere, stoerdere manier?
Waarom doe je dat? Waarom zeggen we tegen onze kinderen doe je jas aan zeg ik, ipv ik ben bezorgd dat je ziek wordt. Waarom roepen we tegen elkaar ipv te zeggen dat we pijn hebben. Waarom antwoorden we “goed” wanneer men vraagt hoe het gaat, terwijl je eigenlijk wil zeggen “ik ben zooo moe”.  Waarom vertaal je dat?

Hoelang is het geleden dat je je diepste puurste gevoelens uitte tegen je kinderen, tegen je partner, familie of vrienden? Hoevaak vertel je iemand dat ze je echt raken, dat je blij bent dat ze er zijn. Wat ze met je doen, hoeveel ze voor je betekenen en waarom?De taal die we tegenwoordig spreken tegen elkaar is een verkoelde versie van de warme mooie kern die we in ons dragen. Als een warme gemoedelijke zon in ons hart die tegen dat ze uit onze mond komt vaak een harde sneeuwbal wordt. Waarom kunnen we die zonnestralen niet blijven uiten? Waarom wordt alles zoveel afstandelijker als wat we diep in ons hart voelen. Onze ziel meent het goed, kent geen woede, kent geen oordeel noch verwijt. De ziel kent slechts pijn, liefde, rust en is fijngevoelig aan stress. De ziel wil puur blijven en zo weinig mogelijk stressprikkels in zich krijgen. De ziel wil vrij blijven en wil warmte ervaren.

We noemen het vaak “ trots”, of “ik ga me niet belachelijk maken ze”. Wat voor harde lessen moet het leven je geleerd hebben als je niet eens in staat bent om in alle directheid, in alle openheid de spreuken uit de zielenkamer vrij naar buiten te laten vliegen? Waarom die afstand creëren? Wat brengt het ons bij? Waarom staat er op onze kerstkaart alleen een clichézin “zalig Kerstfeest en gelukkig Nieuwjaar?” Waarom is iedereen gelijk? Onze ziel zou zoveel meer kunnen zeggen, waarom nemen we zo snel vrede met die kille vertalingen van wat ooit de essentie was, van wat het verschil maakt tussen leven en dood, tussen geluk en onrust?

Stop met vertalen! uit het zoals je het voelt, alleen zo weet de ander exact wat je bedoelt.

**Ken Heylen**

Zij die oordelen over mij

 

 

 

 

Zij die oordelen over mij leer mij eerst kennen. Zij die het hardst riepen stelden we de minste vragen. “Je bent te open, wees zuinig op jezelf. Waar is je trots?” Wel, ik leerde dat het leven niet over trots gaat. Je mag een heel leven in trots geleefd hebben maar wat is het waard zonder streling? Wat is het waard zonder een zacht woord? Wat is het waard zonder die ene persoon dicht bij je te voelen?

Zij die oordelen over mij zien een spiegel, een spiegel die hen confronteert met dat waar zij bang voor zijn. Ik geef je mijn hart, mijn licht. En ja ik toon mij kwetsbaar. Ik zeg wat ik voel, hoe kan je anders weten wat ik bedoel? Wat voor betekenis hebben de mensen die zoveel voor mij waard zijn wanneer ik het hen nooit vertel? Van mij mogen zij die ik graag zie dat ook weten. Van mij mag iedereen weten dat ik mensen mooi vind. Dat ik in ze geloof en hun hart zie, hoe hard ze het ook verstoppen.

Zij die oordelen, ik vind het erg voor jullie dat jullie het licht niet in mij kunnen waarderen zoals ik dat in jullie wel kan waarderen. Ook op de moment dat jullie mij veroordelen zie ik die mooie kern in jou. Die kern die zegt dat je ook diezelfde liefde in je draagt. Ik kan je alleen maar toewensen die ooit te mogen durven delen. Dan zal je misschien begrijpen dat het helemaal niet gevaarlijk is je kwetsbaar te tonen. Dan zal je hopelijk voelen wat ik je wilde vertellen.

Zij die oordelen over mij, had je mij ooit de vraag gesteld dan had je geweten dat ik ook de illusie van trots heb gehad. Dan had je geweten dat ik mezelf lang verborgen hield omdat ik voelde hoe onuitputtelijk mijn liefde is, zo bang dat ik was om mensen af te schrikken, zo vreemd dat ik me voelde. Tot ik besloot dat het kind in mij genoeg heeft afgezien, en dat ik geen dag langer, geen minuut langer zal afnemen van het leven dat het verdient. Ik zal elke dag die ik nog mag beleven doorvoelen met alles wat ik heb. Ik zal energetisch en spiritueel beleven wat op mijn pad komt. En als je denkt dat ik zwak ben omdat ik mij kwetsbaar toon, voel ik niet langer de nood om het tegendeel te bewijzen. Lang heb ik hier voor gevochten, maar oordeel niet voor je hebt doorstaan wat ik heb doorstaan, vertel mij niet dat ik zwak ben terwijl je mogelijk niet de helft zou kunnen dragen van wat ik draag, oordeel niet zonder je mij een vraag hebt gesteld, je bent beter dan dat. Ik wens je toe dat je ooit het licht mag ervaren dat ik vandaag ervaar. Ik hoop op een dag dat je die diepe oprechte liefde mag voelen “waar ik zo met te koop loop”. Je bent het waard, liefde is leven.

**Ken Heylen**

 

Trouw blijven aan jezelf

 

In het leven komen we van jongsaf verschillende ervaringen tegen die ons leren onszelf aan te passen, die ons leren onze mond te houden, niet te voelen en vooral niet te luisteren naar wat je wil. Er wordt nu eenmaal iets van je verwacht, we leren wat goed is en wat fout is vanuit anderen hun denkkader. Hetzij van onze ouders of familieleden, hetzij van de school, van vrienden, van collega’s en werkgevers, van partners, etc. Een leven lang dienen we ons aan te passen, of dat denken we toch. Op zich is flexibiliteit goed en handig, doch heerst de vraag “wie ben ik?”

Je wordt van kindsaf verteld wat er in de etalage hoort te staan. Een zeer belangrijke vraag om ons af en toe eens te stellen: Wat staat er in mijn etalage? En verder….is dat wat daar staat werkelijk wie ik ben? In hoeverre staat er in mijn etalage wat anderen willen dat ik ben? Als er iemand heel geïnteresseerd in je winkel komt, vindt hij/zij dan het zelfde in de winkel als wat er in de etalage staat? Mocht die persoon het magazijn van de winkel eens willen zien, zou hij/zij daar heel andere dingen kunnen vinden dan diegene die in de etalage staan?

We krijgen duizend en één redenen en praten ons een hele boel excuses aan om vooral te blijven doen waar we mee bezig zijn. Het voelt onwennig om ons gedrag bij te stellen. De vraag is echter, wat verdienen we? In een tijd van zoveel verschillende lichamelijke en geestelijke kwalen, zoveel gejaagdheid kunnen we toch niet meer ontkennen dat we de kern uit het oog verliezen. Als een masker dat meedrijft met de golven, verder en verder in de zee. Verder en verder van de vaste grond, verder en verder van je ware aangezicht…tot je alleen nog maar zee ziet. Dan weten we dat we onszelf kwijt zijn.

Verdienen we niet om 100% onszelf te zijn? Het is niet dat we het nog eens kunnen overdoen, verkeersongelukken, sterfelijke ziektes, wat dan ook kan ons zo van de kaart vegen…zou het niet verschrikkelijk zijn om nooit die volle 100% te zijn geweest van wie je diep in je hart bent? Te vaak zetten we een stuk van onszelf in de schaduw.  De vraag is maar hoeveel van die 100% pure ik gunnen we zonlicht? Hoeveel van die 100% pure ik zetten we in de etalage en hoeveel daarvan blijft voor altijd in het magazijn? In hoeverre leven we dus in de waarheid of in een leugen. In hoeverre zijn we een masker of tonen we ons ware aangezicht.

Tot slot…als je etalage niet de volle 100% weergeeft van je ware zelf dan krijg je ook niet de juiste bezoekers in je winkel. Je krijgt niet die bezoekers waar je je volledig levendig bij voelt, omdat je het jezelf niet gunt, omdat je etalage je ware ik niet toont en eerder afgestemd is op hoe krijg ik zoveel mogelijk bezoekers, kortom eerder op kwantiteit dan op kwaliteit.

**Ken Heylen**

Even verdwijnen

Ken je die momenten dat we even verdwijnen, ons rationale zelf even verkleinen. Opgaan in een golf van emoties, ons laten meevoeren in een zee van rust. Een moment die ons meesleept, een moment heel onbewust.
Ken je die momenten die je raken in je hart, die je ziel ontroeren, je geest raakt verward. Een streling van je diepste gevoelens, een warmte waarvan je tot in je binnenste geniet. Je vergeet de tijd, je verplichtingen en je zorgen, tot je dat lege plekje in je hart weer ziet.
 
**Ken Heylen**

De mens als water

Geboren als een helder plasje, ongeschonden en vrij. Zuiver
en doorzichtig, de bodem nog dichtbij. Afhankelijk van de omgeving, van de
natuur er omheen, van dieren in het bos, soms lief en soms gemeen. Zullen ze de
helderheid respecteren het laten zijn zoals het is, of lopen ze er doorheen en
slaan ze de bal mis.

Angstig wacht het plasje af voor hoe de omgeving er mee om
zal gaan. In hoeverre zal men de kwetsbaarheid respecteren, in hoeverre mag het
bestaan. Zoveel nood aan bescherming en een hechte band. Iemand die er nooit
zal instappen maar het bewondert van aan de kant. Iemand die de zuiverheid zal respecteren
en het beschermt voor gevaar,  iemand die
jouw bodem steeds zal blijven zien en zegt je bent het waard.

**Ken Heylen**