Bijna was mijn hele leven afgenomen door de helse jaren die ik beleefde als kind. Bijna had de pijn en stress die mijn kinderlichaam heeft moeten doorstaan heel mijn leven verziekt en opgeslorpt. Als je dagdagelijks kritiek met de boterham wordt gevoed, wanneer je gedrild wordt als een soldaat, als er niets liefdevol tegen je gezegd wordt en nooit eens zacht met je wordt omgegaan....dan kan ik je vertellen dat het mijn gevoelige kinderhart in duizend stukken brak.
Als je van kleinsaf contact probeert te maken met je mama en papa. Een verbinding probeert te leggen, een brug. En het enige dat je voelt is dat de overkant helemaal geen brug lijkt te willen, niets met je te maken wil hebben. Je aankijkt alsof je een besmettelijke ziekte bent die ze moeten uitroeien. Of je wel welkom bent maar enkel en alleen om je te gebruiken als object om hun eindeloze frustraties op af te reageren, dan wordt je sprookjeswereld al heel vroeg een horrorfilm. En ik kan je vertellen dat als je daar vanaf je eerste levensjaren in terecht komt dat je dan niets van heel die film kan plaatsen. iedere minuut overspoelt je, als duizenden reuze tsunami's achter elkaar. je kan niet meer ademen, het enige dat je jaar na jaar en dag na dag voelt is een diepe vernietigende pijn, afwijzing, vernedering, gekleineerd worden,...en af en toe schrik je wakker en moet je naar school en later naar je werk alsof er niets gebeurt is....het leven gaat door niet waar. terwijl er diep in mijn al die jaren een kind onophoudelijk krijste "AAAAAAAH WAAAAAAAAAH WAAAAAAAAAAAAH" zo ging het maar door en door en door....een onmenselijk geluid dat iedere cel van mijn lichaam beroerde....maar ik had nooit de tijd om er bij stil te staan, want er kwam al weer een tsunami aan waar ik me tevergeefs tegen moest trachten te wapenen,
Ik kon maar 1 ding denken, "ik moet hier weg". Ik kon zo mijn school niet afmaken. Ik werd er veroordeeld op mijn ongeconcentreerd zijn, zonder dat iemand in mijn rugzak keek, sterker nog, men deed alsof ik niets met me meedroeg. Je weg vinden op de arbeidsmarkt is ook al niet zo evident. Met een allergie aan macht kon ik geen hierarchie meer aan. Mijn lichaam blokkeerde en mijn respect voor "oversten" daalde met de dag, tot ik mezelf opsloot in een bunker en er slechts een leeg individu noodgedwongen verder werkte. Al die pijn dreef me na jaren lang zwerven van plek naar plek tot mijn bestemming .....anderen helpen te voorkomen om ook maar een klein deel te voelen van wat ik dagelijks voelde. Om anderen hun rugzak te zien waar iedereen voorbij keek, tot ze zelf ook beginnen denken dat de rugzak niet echt is. Maar lieve mensen hij is WEL echt.
Ik moest vechten voor een plek om de opleiding te beginnen, want ik had de vooropleiding niet. Kan je het geloven? Ik vecht om mij recht te houden vanaf ik rondkroop en zij maken een probleem over een stom overgewaardeerd stuk papier. Getekend door mensen die denken dat ze mogen beslissen over iemands toekomst omdat ze ook zo'n papier hebben. Ik moest mezelf vernederen om binnen te mogen, bedelen om te mogen zijn wie ik diep in mij altijd met me meedroeg maar die nooit gezien werd. Omdat er alleen plaats was voor kritiek. En weet je wat....ik was er nog dankbaar voor ook. Dankbaar dat ik eindelijk een kans kreeg in mijn leven. Terwijl ik voor die kans eerst over mijn buik door het slijk moest rollen omdat iemand dacht, het recht te hebben in mijn plaats te bepalen wat ik in mijn toekomst kon doen en niet kon doen.
Jaren werd ik opgegeten door een ontroostbare pijn in mij. Mijn hele lichaam huilde voor liefde, steun, begrip. Mijn hele zijn krijste "zie mij, ik besta echt". Ik voel tot op heden niets meer naar de vrouw die de rol in mijn leven kreeg als moeder. Maar nooit heeft beseft wat het betekent om deze rol te mogen vervullen in iemands leven. Later besefte ik pas dat ze niet kon. Het leek zo hard op niet willen, het leek zo hard op wegduwen en verraden worden. Maar nu besef ik dat ze zichzelf wegduwde. Zij duwde voor zichzelf de kans weg om mijn liefde te ervaren. Een liefde die puur en oprecht is omdat ze nooit verbonden is geweest. Tot op de dag van vandaag voelt het leeg om bij mijn moeder te zijn. Alleen heb ik nu met haar te doen. Ik vind het erg voor haar hoe ze zichzelf zo tekort heeft gedaan door zich zo laag in te schatten dat ze haar leven op die manier heeft geleefd....op een plek waarin ze zichzelf continu vernederde. En dat niet met een huilend maar een uitgestreken gezicht, alsof ze iets doet dat de normaalste zaak van de wereld is. Als een prostitué die het zo gewend is om zichzelf als een object te behandelen dat ze het doet alsof ze haar tanden poetst. Daar zat de liefde voor mijn moeder onder verstopt. Daar voel ik terug iets bij haar. Een diepe onmacht van een kind dat lijdzaam toeziet hoe de enige persoon in zijn leven zichzelf dagelijks vernederd en laat vernederen alsof ze niets waard is. Een pijn die nergens mee te vergelijken is. Als die persoon waar jij afhankelijk van bent zichzelf zo behandelt dan ben je werkelijk verloren. En dan kan je maar 1 ding doen.....wachten in de foltering van al die gruwelijke beelden en geluiden tot je groot genoeg bent om de verantwoordelijkheid te dragen over jezelf. En deze nooit of nooit nog los te laten.
Door mijn ervaring leerde ik dat trollen, boze heksen en tovenaars niet bestaan. Er bestaan enkel mensen met onmacht en pijn. Die niet kunnen zijn wat jij zo hard van ze nodig hebt. En dan hebben zij acceptatie nodig. Hoe hard dat ook is.... want je dient je eigen noden en behoeften opzij te zetten. Maar weet je....je krijgt er je leven voor terug. De onmacht van mijn ouders nam meer dan mijn jeugd af....ze nam ook een stuk van mijn volwassen leven af....omdat ik ze al die tijd niet aankon. Ik kon het niet aan om het allemaal alleen te moeten doen. Vandaag zie ik nog altijd op het emotieloze gezicht van mijn moeder, die nog steeds overtuigd lijkt van dat er niets ergs gebeurd is in mijn jeugd. En dat wat zij deed met zichzelf ok was. Ik probeer contact te onderhouden, al moet dat met een afstand om mezelf en mijn dochter te beschermen voor haar kilte en onachtzaamheid. Maar al is het alleen al om me op de wereld te zetten, ik ben haar dankbaar. Dankbaar dat ik leef en dat ik van deze onmenselijke pijnen mijn talent heb kunnen maken. Dankbaar dat al die tijd dat ik rekende op mijn ouders mijn rug keerde naar God, de enige bron die er altijd is met 100% pure liefde. Dankzij God kan ik accepteren dat mijn ouders niet konden doen wat hun rol van hen vroeg. Want ook al kunnen zij het niet....ik krijg alles wat ik ooit gemist heb terug van God....En ik dank iedereen die een rol speelde in mijn bekering zodat ik God kon erkennen.
In plaats van een groot blad te nemen en daar op te schrijven welke mensen mij onrecht aandeden, heb ik nu een groot blad voor mij liggen waar ik op schrijf wat ik kan verbeteren aan mijzelf. Ongeacht hoeveel ik ook heb geleden en ongeacht wat mij nu de dag nog overkomt. Onvoorwaardelijke liefde....wat is er een mooier doel.
Geloof in de zachtste versie van jezelf, want als je die wegduwt, dan duw je het leven zelf weg en wordt je een robot. Die even rondloopt op de aarde en dan terug opgaat in de aarde. Zonder ooit betekenis te hebben gehad. Zorg dat je geboorte iets vertegenwoordigt. Zorgt dat jouw tijd hier op aarde een tijd is waarin je jezelf trots hebt gemaakt en of je partner en kinderen. Een tijd waarin je liefde hebt beleeft in al haar facetten. Een tijd waarin zachtheid en vredelievendheid centraal stond.
Love will find a way!
