Zachtheid

Het spijt me dat ik jou moest achterlaten mijn engel mijn alles. De gangen waar ik door moest waren te donker, te hard, te koud. Ik kon jou alleen maar veilig opbergen zodat niets of niemand aan je kon raken. Zonder ik het goed en wel besefte dreef het overleven en de vlucht mij tot een weg waarin mijn hoofd aan het stuur zat. Angst was een luxe, ik moest alert blijven, elke vezel en spier in mijn lichaam moest strak blijven staan om mezelf te weren tegen verwijten en aanvallen. Ik was jou kwijt, zo’n pijn, zoveel tranen.

Het spijt me dat ik het gewoon begon te worden zonder jou. Dat ik meer beïnvloed was door de mensenwereld en haar beperkingen, dan dat ik mezelf kon toegeven. Ondanks mijn verharden kwam je meer en meer in mijn leven, meer en meer begon er een zon te schijnen met een warmte die ik nooit heb gekend. Terwijl dat ik jou in de steek liet, ben jij er nu terug in je puurste vorm. Zachtheid zal altijd dat zijn wat het verschil maakt in ieders leven. Zachtheid zal altijd dat perfecte geschenk zijn onder eender welke omstandigheden.

Menselijkheid wordt gewoonte, en zelfs onmenselijkheid wordt tegenwoordig gerelativeerd. Ook wordt er zoveel aandacht besteed aan negatieve zaken, terwijl de wereld nog zoveel zachtheid heeft te bieden, in al die donkere kleine hoekjes. Achter een boom, achter elk hart en in elk natuurtafreel. Laten we en vredesnetwerk starten, er zijn voor elkaar. Krachten bundelen, het beste in onszelf naar boven te halen en te uiten in woorden en daden, zachtheid. Love will find a way!

**Ken Heylen**

Eens in je leven

 

Eens in je leven vergeet je wat tijd is, valt al die zogenaamde zekerheid weg.  Er bestaat dan geen angst meer, of niets wat men voelt maar niet zegt.  Eens in je leven worden twee zielen één zonder elkaar nog los te laten,  een onvergetelijke reis naar een wondere wereld een zuiver contact gewoon door te praten. Zolang is controle je alles en plots weet je niet eens nog waar je bent . Wanneer ruimte en alles daarin detail wordt, alles is schaduw en samen de zon, alsof je elkaar altijd al hebt gekend.

* Ken Heylen*

Herleven

Wat had ik graag controle, wat was ik bang die te verliezen. Leven in de waan dat alles wat ik deed perfect moest zijn. Wat een marteling voor mezelf om elke dag in die illusie te stappen dat ik volmaakt moest zijn. Daardoor moest ik fouten verstoppen en verbergen, mezelf wijsmaken dat het niet is gebeurd. Waardoor ik er nog meer maakte, zo creëert men ziektes en kwaaltjes, bij mij is het bij 3 burnouts en een depressie gebleven.

Ik eerde mijn eigen beslissingsrecht zo fel maar leefde tegelijkertijd als een popje en plooide voortdurend naar de wensen van anderen.  Ergernissen en verdriet slikte ik in, daar diende ik toch voor?

In de huidige samenleving was het moeilijk mijn weg naar huis te vinden. We praten vluchtig met elkaar en uiten slechts een schim van al wat ons hart voelt. De tol die het ons kost heeft haar weerslag op onszelf op onze partner, onze kinderen, onze dierbaren. De tol van het ontkennen dat er iets groter is dan wijzelf. Sommigen noemen het God, ik noem het de natuur. Een allesoverstijgende kracht, die ons heeft doen ontstaan, waar wij in essentie 1 mee zijn. Maar waar wij dagelijks van weglopen wanneer we ingaan tegen ons gevoel. Alleen ons gevoel is verbonden met de bron,  met God of met de natuur.  Ik ben zo dankbaar dat ik mezelf eindelijk heb toegestaan die zware last los te laten. Die zware last waarvan ik dacht dat ik het allemaal had overwonnen. Ik had mogelijks de illusie nodig dat ik het had gedaan, om me sterk te voelen en te kunnen overleven. Maar nu zie ik dat niets mijn beslissing was, dat alles de natuur was. En de enige keuze die ik heb is: 1. ik erken dat de natuur het stuur in handen heeft, en mij signalen geeft waarvan ik mag genieten wanneer ik me overgeef en naar mijn hart luister. of 2. ik blijf vasthouden aan de waan dat ik mijn  leven in mijn handen heb en mis alle schoonheid ervan. In alle angst koos ik voor 1, iets waarvan ik lang dacht dat het onmogelijk zou geworden zijn. Ik kreeg er zachtheid van terug die ik altijd mistte, de warmte, de geborgenheid, de vrijheid om kwetsbaar te mogen zijn.

**Ken Heylen**

Wat als...

 

 

 

Wat als ik de pijn die ik bij jou voel kan helen, zoals jij dat kan bij mij

Wat als ik je terug kan doen geloven in al wat je is afgenomen, zoals jij dat kan bij mij
Wat als ik je sterk laat zijn, maar wanneer het even niet meer gaat er altijd zal staan om het van je over te nemen. Zodat je ook eens klein kan zijn… alleen wanneer jij dat wil.

Wat als ik met jou tegelijk de speelsheid,  diepgang, gekwetsheid en kracht wil delen.

Wat als ik versta hoe fragiel de liefde voor jou is geworden en je in alle zachtheid zal beschermen waar jij dat nodig hebt. Wat als ik naast jouw mooie zachtheid ook jouw enorme kracht bewonder en je ook die van mij wil tonen. Wat als ik nu al voel dat ik je al mijn liefde kan geven om jouw wonden zachtjes proper te maken en ze te zalven tot de pijn eindelijk je lichaam kan verlaten, zoals jij dat kan bij mij. Wat als jij alles in mij losmaakt om deze persoon voor jou te zijn. Wat als jij het beste in mij naar boven brengt en ik je daarom met heel veel dankbaarheid en eerbied kan beloven dat ik jou enkel zal geven wat jij verdient: het allerbeste, het allermooiste, de puur oprechte liefde.
Wat als…jij en ik…wat als….

**Ken Heylen**

De wereldreis

Zolang voer ik op zee, zelden ergens aanmeren, nergens was het mooi genoeg. Ik zocht naar een land dat ik niet kende, een land waarvan men zei dat het niet bestaat. Toch wou ik nimmer vrede nemen met minder dan waar ik me thuis voel. Na lang ronddobberen met veel verdriet en honger besloot ik me toch voor enkele landen open te stellen. Ik leerde daar vele rijke lessen, eigenlijk leerde ik daar ontdekken wat ik nodig heb ik mijn leven. Van elk land nam ik een wijsheid mee …maar daar zat ik weer in mijn boot. De landen waren projecten, ontdekkingen die ik nodig had, maar ik mis nog 1 ding, een thuis. Een land waar al wat ik geleerd heb aanwezig is en waar het verhaaltje klopt. Een land waar ik mezelf kan zijn en waarbij ik een innerlijke rust ervaar en het onmogelijk wordt om daar ooit weg van te gaan, gewoon omdat mijn lichaam en mijn ziel er naar verlangt en zich er mee verbonden heeft.

**Ken Heylen**

Love will find a way

De dame die kracht vind bij de leeuw en de leeuw die zachtheid vind bij de dame. Samen zetten ze elkaar in evenwicht. Een evenwicht waar ze niet in slagen het in zichzelf te balanceren zonderen elkaar. Samen -mits goede communicatie en het aanvoelen en koesteren van elkaar- kunnen zijn door een voorbeeld te zijn voor elkaar de ontbrekende factor die de ander symboliseert in  zichzelf ontwikkelen, waardoor er een innerlijke rust ontstaat die alle gevoel overstijgt. Een gevoel waar zij samen aan gebouwd hebben en dat hen zal verbinden tot in de eeuwigheid. Love will find a way.
**Ken Heylen**

In welk land kom jij echt thuis?

We ontmoeten overal mensen, onze familie, collega’s, vrienden, partner, kinderen, ….  Elk van deze mensen, ongeacht hoe dicht ze bij je staan, hebben een bepaalde interactie met jou, een interactie die bepaalde gevoelens losmaakt. We kunnen deze gevoelens meer begrijpbaar voor onszelf maken door er meer aandacht aan te besteden, een hulpmiddel is om je gevoelens een land te laten vormen. Wat voel je nu precies….. Wat doet de stemkleur met je? De manier van schrijven? De inhoud van de gesprekken? De manier waarop je benadert wordt? Welk gevoel krijg je daarbij? Focus op het gevoel, welk land zou je daar mee kunnen vormen? Hoe ziet het land eruit? Welke mensen lopen er rond? Hoe zijn die mensen tegenover elkaar,  Is het er druk of rustig? Is er natuur,  zijn er veel technologische snufjes? Wat kan je daar allemaal doen in dat land? Voel je je daar goed? Mis je er iets? In interactie treden met elkaar is dus altijd even op reis gaan.  Uit elk land kunnen we lessen meenemen, soms zelfs een souvenir, er zullen landen zijn die ons een slecht gevoel geven en landen waar we ons thuis voelen.

Het gevoel dat we anderen geven, of het gevoel dat wij van anderen krijgen hangt af van welke woorden, stemkleur, blikken, glimlach, mimiek, handelingen, bewegingen, afstand-nabijheid, … er ontstaat tussen mensen. Deze zichtbare signalen (de expressie) geven ons een bepaalt gevoel. Een gevoel dat zal veranderen afhankelijk van de persoon tegenover ons, een gevoel waar we vaak niet lang bij stilstaan. Maar we kunnen dit oefenen om het meer ruimte te geven en er bewuster van te worden, zodat we onszelf beter leren kennen en beter leren aansluiten bij wat ons hart nodig heeft. Aangezien de grote verscheidenheid van signalen die je kan opvangen van iemand, is een interactie tussen twee mensen altijd een heel exclusief gegeven, iets uniek dat altijd anders zal zijn, elke interactie creëert een ander gevoel en daarom dus ook een ander land. Soms zal het een enorm verschil worden, soms zal het iets subtiels zijn dat verandert…maar hoe meer je je bewustzijn en je gevoel oefent, hoe duidelijker het voor je zal worden waar jij echt thuis komt.

Goede reis      **Ken Heylen**