De geschenken in ons leven

Als wij mooie mensen ontmoeten , tonen we dan onze dankbaarheid? Als we iemands aanwezigheid fijn vinden tonen we dan onze dankbaarheid? Wat als we elkaar zouden behandelen als een geschenk? Wat als we werkelijk dankbaar zouden zijn voor alles wat dankbaarheid verdient?

 Wat als we elke dag een zaak zouden maken van dankbaarheid? Wat als we alles rondom ons zouden eren? Wat als we onze dierbaren zouden behandelen vanuit de dankbaarheid. In hoeveel verschillende subtiele en minder subtiele gedragingen zijn wij ondankbaar tegenover iemand die zoveel beter verdient?  In hoeveel verschillende situaties zeggen wij een makkelijke “sorry”, of “oei dat was de bedoeling niet”.  Is dit werkelijk dankbaar met elkaar omgaan?

Wat als we onszelf elke dag  de vraag zouden  stellen: hoe kan ik vandaag mijn dankbaarheid uiten voor iedereen in mijn omgeving waar ik werkelijk dankbaar voor ben?

Transformatie

Wat ooit een zee was van pijn, onmacht en verdriet transformeerde in kracht, een zee van liefde in mij waarop ik drijf, waarin ik veilig blijf. Wat er ook op het land gebeurt in deze zee raakt het mij niet.
Macht wordt er onmacht, woede wordt er pijn. Wat angstaanjagend groot is, wordt daar weer klein. Persoonlijke aanvallen worden er innerlijke processen ver weg van mij, ja in de zee van liefde kan niemand aan mij.
Stilletjes droom ik ervan deze plek op een dag met haar te delen. Zachtjes in rust aan elkaars zijde, uren praten, lachen, zachtjes elkaars wonden helen. Die zee van liefde die uit de diepste dalen verscheen, die zee waarin jij en ik toen verdween, daar op die dag wordt alles weer één.

Energie

Wanneer wij te moe zijn om iets gedaan te krijgen noemen anderen ons zwak. En op de lange duur zeggen we het tegen onszelf. De stempelmaatschappij waar alles dat niet functioneert als een robot gediagnostiseerd wordt. Doe toch gew...oon dit, tanden bijten, flink zijn, kop op en nog van die onzin houdt ons weg van de essentie. En word je moe van dat koude afstandelijke relativeren dan ben jij degene met een probleem? Laat ons wakker worden en uit het robotje stappen.

Mensen zijn moe van het dragen, van het gebruikt te worden. Want we zijn niet geboren als robotjes. We zijn geboren als een levend wezen met dingen waar ons hart warm of koud van werd. En de dingen die ons hart koud maken, neemt onze energie weg. Terwijl de zaken die ons hart warm maken, ons energie bij geven. Dus waarom ben jij moe? Juist...ofwel doe je te veel van wat koud voelt, ofwel te weinig van wat warm voelt, ofwel alle 2. Vraag je omgeving om te helpen en beschrijf wat je ervaart vanuit kwetsbaarheid, zodat men de gehele waarheid heeft. Pas dan krijgt men werkelijk de kans om terug warmte in je lichaam en je hart te krijgen. Meer weergeven

 

Dankbaar voor liefde

Als twee mensen iets moois mogen ervaren wanneer ze bij elkaar zijn, waarom is dat vaak zo moeilijk dit te koesteren? We zouden dit moois in alle dankbaarheid moeten verzorgen met alles wat we in ons hebben, met hart en ziel . Want uit de chemie van 2 zielen die 1 worden ontstaat er als het ware een symbolische baby tussen beiden.  Nooit mogen we dit vanzelfsprekend nemen, want dit geschenk is het leven zelf. Dit geschenk is onze zuurstof, dit geschenk stelt ons in staat om een zalige innerlijke rust en voldoening te ervaren. Dit alles zomaar voor niets, zonder we er iets voor hebben gedaan. En toch gaan we hier vaak zo ondankbaar mee om. Toch laten we zoveel tijd en andere zaken voor gaan op dit voorrecht, dit te mogen ervaren. Toch vinden we het vaak niet nodig dat heerlijke gevoel eens te uiten naar elkaar, in woorden, in daden, in een blik, in een lach in een streling en in zoveel meer. In alles wat we doen kunnen we dit mooie geschenk eren of kunnen we het vanzelfsprekend nemen.

Als het leven ons dit symbolische kind cadeau geeft dan zouden we daar dankbaar mee om moeten springen. Als we dit kind geen aandacht geven wordt het afstandelijk. Als we het niet lief behandelen sluit het zich af of wordt het gespannen, …  Maar als we het liefhebben met de liefde en de dankbaarheid dat het verdient, zal het licht ervan ook onze harten terug oplichten en zal dit licht krachtiger zijn dan eender welk duistere ervaring ons pad nog zal kruisen. Love will find a way….als we haar met dankbaarheid behandelen en elke dag zodanig leven om dit geschenk waardig te zijn.

Zachtheid

Het spijt me dat ik jou moest achterlaten mijn engel mijn alles. De gangen waar ik door moest waren te donker, te hard, te koud. Ik kon jou alleen maar veilig opbergen zodat niets of niemand aan je kon raken. Zonder ik het goed en wel besefte dreef het overleven en de vlucht mij tot een weg waarin mijn hoofd aan het stuur zat. Angst was een luxe, ik moest alert blijven, elke vezel en spier in mijn lichaam moest strak blijven staan om mezelf te weren tegen verwijten en aanvallen. Ik was jou kwijt, zo’n pijn, zoveel tranen.

Het spijt me dat ik het gewoon begon te worden zonder jou. Dat ik meer beïnvloed was door de mensenwereld en haar beperkingen, dan dat ik mezelf kon toegeven. Ondanks mijn verharden kwam je meer en meer in mijn leven, meer en meer begon er een zon te schijnen met een warmte die ik nooit heb gekend. Terwijl dat ik jou in de steek liet, ben jij er nu terug in je puurste vorm. Zachtheid zal altijd dat zijn wat het verschil maakt in ieders leven. Zachtheid zal altijd dat perfecte geschenk zijn onder eender welke omstandigheden.

Menselijkheid wordt gewoonte, en zelfs onmenselijkheid wordt tegenwoordig gerelativeerd. Ook wordt er zoveel aandacht besteed aan negatieve zaken, terwijl de wereld nog zoveel zachtheid heeft te bieden, in al die donkere kleine hoekjes. Achter een boom, achter elk hart en in elk natuurtafreel. Laten we en vredesnetwerk starten, er zijn voor elkaar. Krachten bundelen, het beste in onszelf naar boven te halen en te uiten in woorden en daden, zachtheid. Love will find a way!

**Ken Heylen**

Eens in je leven

 

Eens in je leven vergeet je wat tijd is, valt al die zogenaamde zekerheid weg.  Er bestaat dan geen angst meer, of niets wat men voelt maar niet zegt.  Eens in je leven worden twee zielen één zonder elkaar nog los te laten,  een onvergetelijke reis naar een wondere wereld een zuiver contact gewoon door te praten. Zolang is controle je alles en plots weet je niet eens nog waar je bent . Wanneer ruimte en alles daarin detail wordt, alles is schaduw en samen de zon, alsof je elkaar altijd al hebt gekend.

* Ken Heylen*

Herleven

Wat had ik graag controle, wat was ik bang die te verliezen. Leven in de waan dat alles wat ik deed perfect moest zijn. Wat een marteling voor mezelf om elke dag in die illusie te stappen dat ik volmaakt moest zijn. Daardoor moest ik fouten verstoppen en verbergen, mezelf wijsmaken dat het niet is gebeurd. Waardoor ik er nog meer maakte, zo creëert men ziektes en kwaaltjes, bij mij is het bij 3 burnouts en een depressie gebleven.

Ik eerde mijn eigen beslissingsrecht zo fel maar leefde tegelijkertijd als een popje en plooide voortdurend naar de wensen van anderen.  Ergernissen en verdriet slikte ik in, daar diende ik toch voor?

In de huidige samenleving was het moeilijk mijn weg naar huis te vinden. We praten vluchtig met elkaar en uiten slechts een schim van al wat ons hart voelt. De tol die het ons kost heeft haar weerslag op onszelf op onze partner, onze kinderen, onze dierbaren. De tol van het ontkennen dat er iets groter is dan wijzelf. Sommigen noemen het God, ik noem het de natuur. Een allesoverstijgende kracht, die ons heeft doen ontstaan, waar wij in essentie 1 mee zijn. Maar waar wij dagelijks van weglopen wanneer we ingaan tegen ons gevoel. Alleen ons gevoel is verbonden met de bron,  met God of met de natuur.  Ik ben zo dankbaar dat ik mezelf eindelijk heb toegestaan die zware last los te laten. Die zware last waarvan ik dacht dat ik het allemaal had overwonnen. Ik had mogelijks de illusie nodig dat ik het had gedaan, om me sterk te voelen en te kunnen overleven. Maar nu zie ik dat niets mijn beslissing was, dat alles de natuur was. En de enige keuze die ik heb is: 1. ik erken dat de natuur het stuur in handen heeft, en mij signalen geeft waarvan ik mag genieten wanneer ik me overgeef en naar mijn hart luister. of 2. ik blijf vasthouden aan de waan dat ik mijn  leven in mijn handen heb en mis alle schoonheid ervan. In alle angst koos ik voor 1, iets waarvan ik lang dacht dat het onmogelijk zou geworden zijn. Ik kreeg er zachtheid van terug die ik altijd mistte, de warmte, de geborgenheid, de vrijheid om kwetsbaar te mogen zijn.

**Ken Heylen**